Huiswerkbegeleiding. Het klinkt saai en overbodig. Hoe kun je iemand urenlang begeleiden in het maken van huiswerk? Je moet het gewoon doen! Dat is wel heel zwart-wit, zo simpel ligt het meestal niet. Of… Hoe kan ik iemand begeleiden in het maken van huiswerk, als ik zelf niet eens weet hoe ik mezelf een schop onder de kont geef?

Werken als huiswerkbegeleider op een middelbare school stond nooit echt hoog op mijn lijstje. Nu ik al een aantal weken dit beroep uitoefen, vraag ik me echter keer op keer af waarom ik hier niet eerder mee ben begonnen. Het geeft zoveel voldoening en de kinderen waarderen het dat je hun helpt. Even voor alle duidelijkheid: Het is niet mijn bedoeling om deze job hoog de hemel in te prijzen en/of mensen te werven. Ik weet zeker dat andere mensen daar veel beter in zijn dan ik. Ik wil het hebben over iets waar ik tegenaan liep tijdens mijn werk. Figuurlijk, dan.

 

Talen zijn voor mij geweldige vakken om in te worden onderwezen op school. Ik ben meerdere malen bestempeld als iemand met een talenknobbel en als iemand wiens uitspraak vrij dicht in de buurt komt van de daadwerkelijke uitspraak van woorden in die andere talen. Het was dan ook best wel jammer dat na de middelbare school ik geen ‘structuur’ meer had om mijn vaardigheden in het Frans en Duits te behouden – Nederlands en Engels spreek je altijd wel. Le Monde of BILD lezen is iets heel anders dan daadwerkelijk iedere week opgaven maken om nieuwe woorden te leren of mondelijk en/of schriftelijk te worden overhoord, dus die structuur van vroeger was er niet meer. Toen ik op een gegeven moment huiswerkbegeleiding zag langskomen als beroep op internet, dacht ik:  “Ja, dat is het! Zo kan ik alles bijhouden en kan ik leerlingen uitleg geven!” Wat ik zo leuk vind aan uitleg geven over Frans en Duits is dat je heel pril begint en dan langzaamaan bouw je steen op steen en dat is dan je basis om mee te nemen naar de bovenbouw. Het is toch mooi om daar een klein beetje aan te kunnen bijdragen? Aan dat proces? Als je zaken wilt uitleggen, loop je echter al vrij snel ergens tegen aan. Wat doe je als degene die je wilt helpen het oprecht niet begrijpt? Wat doe je als je bij wijze van spreken uren bezig kan zijn om het uit te leggen en het kwartje dan nog steeds niet valt?

Tja. Dat is lastig.

Laatst was ik – volgens mij – bijna een half uur bezig met het uitleggen van een paar Franse grammaticaregels. Voor mij zijn die regels vanzelfsprekend. Of nou ja, ik sla op wat de regel is en pas die toe op alle oefenopgaven die er naar een scholier kunnen worden gegooid zonder daar verder nog over na te denken.  Dit geldt uiteraard niet voor iedereen. De persoon die ik hielp snapte het echt niet en ik zag de tranen in haar ogen al opkomen. Dat breekt je een beetje. Je wilt alleen niet opgeven. Als je dat doet, gaat er waarschijnlijk niets (meer) gebeuren en daar moet je ver vandaan blijven. Misschien terug naar het begin? Samen met haar ga ik stap voor stap door alle oefeningen heen. Het gaat niet om hoeveel we maken, maar hoe.

Nadat we alle opgaven hebben gemaakt, is het kwartje gevallen. Morgen is ze er weer. Waarschijnlijk moet ik het dan weer uitleggen, want vaak moet je dingen meerdere keren herhalen totdat ze ook echt blijven hangen. Dat is geen punt: ik heb de tijd. Al moet ik het vijfhonderd keer uitleggen, al laten die kinderen een van de ‘vreemde’ talen vallen na de onderbouw van de middelbare school, ik hoop dat ik, ondanks hun worsteling, ze toch kan bijbrengen hoe mooi het is om een andere taal te spreken.

Ik hoop echt dat ze dat bijblijft.