Als wethouder van onderwijs en jeugd & jongerenzaken, richtte ze de jongerenraad in Nieuwegein op om jongeren een stem te geven. Helen Adriani vertelt over het wethouderschap, het lesgeven en het huidige onderwijs.

Je was van 2010 tot 2013 wethouder van onder andere onderwijs en jeugd & jongerenzaken. Hoe kijk je daarop terug?

Ik zie het als een bijzondere periode. Het was een doel van mij om mee te helpen bij het beleid van de gemeente. Ik vond het heel fijn om mijn bijdrage te leveren. Daarnaast heb ik de stad beter leren kennen, Nieuwegein heeft voor iedereen wat te bieden. En het was een ambitie om politiek actief bezig te zijn.

Hoe ben je eigenlijk de politiek ingerold?

Bedrijven en instanties willen altijd nieuw vers bloed, zo ook de gemeente. Ik had mij aangemeld als bijdragend lid van de CDA, die keuze was trouwens snel gemaakt. Kom uit een CDA-gezin namelijk. Ik liep eerst mee als bijdragend lid, en op een gegeven moment kom je hogerop binnen een partij. Toen hadden ze mij aangemeld op de lijst en kwam ik uit op de 2e plek. Maar wat er toen gebeurde had ik geen rekening mee gehouden. De nummer 1 op de raadslijst vertrok vanwege gezondheidsproblemen, waardoor ik kandidaat nummer 1 werd. En toen ging het allemaal heel snel en werd ik gekozen als wethouder. 

Waarom ben je gestopt als wethouder?

De onderwijsbond kwam langs omdat ik het onderwijs als achtergrond had en dat zat ook in mijn portefeuille. Het gebeurde allemaal in 2014 toen de CDA een groot verlies leed in de verkiezingen. Dat zag ik al een tijdje aankomen, het kwam dus eigenlijk wel op een goed moment. Ik ben ook van mening dat wanneer jouw partij zo’n verlies maakt dat je dan een stapje terug moet doen en bij jezelf moet nagaan wat er moet veranderen.

 Had je de jongerenraad opgericht als ondersteuning of om hen hun ook een stem te geven?

Jongeren zijn toch de toekomst van de maatschappij en zij hebben veel baat bij goede beslissingen over de wijk of stad waar ze wonen. Door mijn onderwijsachtergrond weet ik dat jongeren echt wel iets te melden hebben wat betreft plannen van de gemeente die ook op hun van toepassing zijn. Ik ben ook van mening dat mensen vanaf 14 jaar al zouden mogen stemmen. Ze zijn al eerder volwassen dan veel mensen denken. , laat ze meedenken met beslissingen. Iedereen was positief toen ik met de jongerenraad kwam. Ik heb het zelf opgezet. Als eerst ben ik langs alle middelbare scholen in Nieuwegein gegaan om les te geven over politiek en wat een jongerenraad inhoudt. Ik wilde verschillende leeftijden in de raad hebben, maar alleen jongeren uit klas 3 tot en met 6 waren geïnteresseerd. Komt toch omdat ze op die leeftijd wat meer interesse voor politiek ontwikkelen.

 Burgemeester Franck Backhuis zei in 2012: ‘’Wij zien de jongerenraad vooral als een serieuze gesprekspartner.” Zag jij dat ook zo?

Het was zo, dat als ik het niet had opgezet, had niemand het gedaan. Dus ja ik zag het zeker als een serieuze gesprekspartner. Ik vind het onwijs jammer dat de raad niet meer zo actief is. Ook omdat de huidige wethouder een andere visie heeft en zich minder met jongeren bezighoudt.

 Daarnaast was je docent, waarom heb je gekozen voor het docentschap?

Toen ik klaar was met de middelbare, zat ik echt met: wat wil ik nou eigenlijk doen. Ik woonde op dat moment in Londen met een goede vriendin. Zij was helemaal enthousiast over de onderwijsopleiding. Uiteindelijk heb ik voor het onderwijs gekozen. Vervolgens ben ik toen les gaan geven op een mavo in Utrecht. Heb toen 2 vakken tegelijk gegeven. Biologie en Engels. Hierna ben ik onderbouwcoördinator geworden op een mbo, maar ik wilde wel les blijven geven, dat heb ik toen gecombineerd en vijf jaar volgehouden. Toen ben ik directeur geworden van een vmbo-school in Alphen, dat was ergens in 2010. Ook werd ik gekozen als wethouder van CDA. Toen heb ik het onderwijs achter mij gelaten.

Hoe kijk je terug op het docentschap?

Het was te gek. Het leukste aan het docentschap vond ik het lesgeven. De band die je hebt met de leerling is fantastisch. Ik vond het ook heel mooi toen ik oud-leerlingen tegenkwam toen ze volwassenen waren. Ze spraken dan over de lessen die ik hen gegeven had. En dat ze die het leukst vonden, niet omdat ze mij per se aardig vonden, maar het allerbelangrijkst vinden leerlingen of iemand goed les kan geven, daar draait het uiteindelijk wel allemaal om.

Hoe kijk je tegen het huidige onderwijs aan?

Het lijkt wel een maatschappelijke trend te worden, dat het respect afneemt voor ambtenaren. Ouders denken er zelf verstand van te hebben. Ze leggen de verantwoordelijkheid bij school. De ouders gaan ervan uit dat ze worden opgevoed en ook nog iets leren op school. Ik weet nog die keer dat een boze ouder verhaal kwam halen op school omdat zijn zoon geschorst zou worden, dit deed hij toen met een honkbalknuppel. Ik gaf hem de keuze: of we bellen de politie of u legt die honkbalknuppel weg en u gaat het gesprek aan. Hij koos uiteindelijk voor het gesprek. Maar het is toch raar dat de ouders zelf het heft in handen nemen en het willen oplossen op een manier die een gesprek onmogelijk maakt.