De houten picknicktafel op het grasveld wordt gedekt. Geuren van linzenstoofpot en “geskipte” aardappels uit de oven sijpelen de keukendeur uit. Hannes (30) springt op de slackline en Debby lacht hem uit: “Je loopt bijna op de grond!” Peutertje Damaris (2) wandelt in een oproltunnel langs de appelboom en struikelt over een takje. “Papaaaa!”

“Welkom!” roep Joost-Jan (34), terwijl hij de voordeur van Noorderschans 60 openzwaait. Dit is Huize Humus: een woongroep waar Christelijke mensen van rond de 30 jaar samenwonen en samen leven. De nadruk ligt op duurzaamheid. Met zonnepanelen op het dak, een mooie moestuin en een koelkast vol “geskipt eten” doen ze hier hard hun best voor. Vooral dat laatste staan ze bekend om in Nieuwegein – eten wat over de datum maar nog wel goed is uit de vuilnisbak van de supermarkten plukken. Hier hebben ze veel media-aandacht gekregen de afgelopen jaren: zo ging Bert van Leeuwen van EO ooit met ze mee “dumpster diven” en heeft Man Bijt Hond “gratis” bij ze gegeten. Gastvrijheid is een van de pijlers waar Huize Humus voor staat, samen met God, duurzaamheid en relaties.

Iedereen mag bij ze komen eten. Er wordt vegetarisch gekookt en elke dag is het een andere huisgenoot die de taak op zich neemt. In de zes kamers wonen onder andere drie stellen met totaal drie kinderen. Op de houten vloer in de grote woonkamer staan dozen geskipt eten: deze week zijn het ananassen en groene puntpaprika’s. Als Debby Saft (26) de koelkast opentrekt voor biologische kwark zie ik alleen maar oranje stickertjes: 20% korting, 50% korting, “weggooien is zonde”, enzovoort. Geitenmelk, veganistische kaas, zakken gesneden groente… “We hebben dealtjes gesloten met supermarkten. Twee keer per week kunnen we het voedsel wat weg moet ophalen”, legt Debby uit. Debby woont hier nu sinds 2011 en het is de beste keuze die ze heeft gemaakt: “Het is zo gezellig en fijn hier. Mijn huisgenoten voelen als broers en zussen.” Vroeger was ze niet Christelijk maar rond haar 20steheeft ze zich laten dopen en is ze even later hier komen wonen.

Terwijl we aan tafel schuiven in de gemeenschappelijke tuin en de twee baby’s wat stiller worden, begint Peter te bidden. “Wij danken de Heer voor het overvloedige eten en hopen dat Theo veilig thuiskomt. Wij bidden voor de mensen die het moeilijk hebben en hopen dat het snel weer goed met ze komt.” De mensen aan tafel sluiten hun ogen en buigen hun hoofd. Alleen Damaris, een vrolijk meisje met blonde staartjes die als Pippi Langkous-vlechtjes opzij steken, babbelt zachtjes door. Dan banjert Theo de tuin in. Hij is net terug van kitesurfen en is precies op tijd voor een groot bord linzenstoof met rijst en geskipte kwark.

Naast samenwonen is een gedeeld geloof wat deze mensen verder verbindt. Mag je hier alleen wonen als je Christelijk bent? “Nou, dat klinkt wel heel hard. Het zou gewoon een stuk minder leuk zijn voor jezelf als je het niet was”, legt Theo uit, terwijl hij Juda van vijf maanden op en neer wiegt. En heeft je geloof invloed op de manier waarop je je kinderen opvoedt? Wiljanne vindt van niet. Als pedagoog en moeder van Damaris en Juda denkt ze dat er niet zo veel anders is in hun opvoeding tegenover andere kinderen. “Damaris leert natuurlijk wel bidden. En we leren haar bepaalde kernwaarden die misschien net iets anders liggen bij niet-gelovigen”, vertelt Wiljanne. Haar man, Theo, denkt dat er wel degelijk een verschil is. “Wij voeden Damaris op met het idee dat er iemand is die naar haar luistert en waarmee ze kan praten als ze Hem nodig heeft. Er is iets wat haar al kende voordat wij haar kende. En natuurlijk dat gastvrije: wij hebben vaak vluchtelingen over de vloer die hier een tijd verblijven, daar leert ze ook heel veel van.”

Er wordt gegeten en gelachen aan tafel. Ik voel me als gast meteen thuis. Na het smakelijke en geskipte eten wordt er een stukje uit de Bijbel voorgelezen. Ook wordt er uit de grabbelton – een Vans-schoenendoos – een naam gevist. “Hier hebben we briefjes in gestopt met namen van mensen die wij kennen die het moeilijk hebben. Elke dag pakken we er eentje uit en dan bidden we voor die persoon”, vertelt Debby. Vandaag is het gebed voor de eenzame buurman. Dat het spoedig beter met hem gaat en dat hij weer meer zin krijgt in het leven.

 

Het wordt wat kouder buiten. De wind neemt toe en langzaam begeeft de woongroep zich naar binnen voor het “schoonmaakkwartiertje”. Debby is geëxcuseerd van de afwas: ze gaat mij het huis laten zien. Naast de gangkast met geskipt eten en de kalender met seizoensgroenten erop, is het opvallend dat er op zolder een vertrekje is ingericht voor gasten. Hier verblijven vaak mensen die acute opvang nodig hebben. Zo heeft Immanuel hier een aantal maanden gezeten nadat hij gesignaleerd was op Hoog Catherijne, waar hij twee nachten doorbracht. Dat is wat Huize Humus heel belangrijk vindt: hun geloof moet praktisch worden gemaakt in het dagelijkse leven. Debby: “Dat brengt ons samen hier. Dat we wat goeds willen doen om ons geloof uit te oefenen.”

Voor meer informatie over Huize Humus, zie: huizehumus.wordpress.com