NIEUWEGEIN - Jongvolwassen zijn en leven voor je sport. Dat doen atleten Manon Stringa (17) en Lotte van Schaik (16) al hun hele leven lang. Lotte kampte met een blessure en Manon gaat rennen tegen kanker. Hoe gaan zij hiermee om?

Manon stelt haar startblokken in. Kijkt welk been voor en welk been achter moet. Op uw plaatsen, ze gaat tussen de startblokken in de goede positie staan. Klaar, de kont gaat omhoog en ze zet zich zoveel mogelijk af tegen de startblokken.  “Als het startschot gaat, heb je echt het gevoel dat je moet gaan met die banaan”, zegt Manon. En dan is Lotte: “ soms ben ik  als tweede en soms moet ik langer wachten. Ik was afgelopen seizoen namelijk de derde loper.” Tijdens de wedstrijd voelt het Estafette team, waar Manon en Lotte inzitten samen de spanning. “ Als het stokje wordt aangegeven dan is het gewoon keihard doodgaan. Je voelt aan het einde van de 400 meter je benen niet meer” ,zegt Lotte.

Dit was alleen maar een oefenrondje. “ Als dit een echte wedstrijd was geweest had ik enorm veel spanning gevoeld”, zegt Manon.  “ Als je zelf al aan de beurt bent geweest en een ander nog moet rennen dan moet je maar hopen dat  diegene de voorspong kan behouden”, vult Lotte aan. Beide doen al heel lang aan atletiek. Manon woont al haar hele leven in de buurt van de Nieuwegeinse Atletiek vereniging Atverni. “ Zo lang als ik me al kan herinneren wilde ik alleen maar hardlopen en toen was het natuurlijk super dat ik naast Atverni woonde”, zegt Manon. Lotte woont ook naast de baan en had een zelfde soort verhaal. “Ik kan me niet anders herinneren dan dat ik op de baan bezig ben”, zegt Lotte. Later zijn ze beide overgestapt naar Rob Druppers Running Academy. “ Ik zag de groep van de Academy trainen op de baan en ik dacht dat wil ik ook”, zegt Manon. “ Manon ging er eerder heen dan ik en die vertelde natuurlijk hoe het daar was en toen ben ik daar ook heengegaan”, zegt Lotte.

De overstap naar De Rob Druppers Academy heeft de meiden geen windeieren gelegd, zo zijn ze vier keer oprij met hun estafette team Nederlandse kampioen geworden op de vier keer 800 meter. “ Dat podium is meestal wel veel te klein voor vier personen hoor”, zegt Lotte lachend. “ Vaak als het foto moment is dan staat  één van ons nog niet helemaal op, terwijl de rest al staat te juichen voor de foto.” Ook de band binnen het team is erg belangrijk. “ Je traint met zijn alle voor het Nederlandse Kampioenschap estafette met als gezamenlijk doel kampioen worden” ,zegt Manon. “ Doordat we zoveel trainen hebben we al een hele goede band en daarom is samen zo’n estafette doen heel leuk”, zegt Lotte. De rest van de wedstrijden zijn allemaal individueel. “Dan zijn we voor de wedstrijd vrienden en tijdens de wedstrijd vijanden”, zegt Manon.

Topsport is niet alleen maar rozengeur en maneschijn, want ze moeten er ook veel voor laten. Manon moet elke dag reizen naar Amsterdam voor haar studie aan de Hoge School van Amsterdam. “ Door mijn studie heb ik vaak geen tijd om te hardlopen en dat merk ik aan mijn conditie”, zegt Manon. Hierdoor moet ze soms een college overslaan om naar de training toe te gaan. “ Bij hardlopen is het heel belangrijk dat je je conditie behoudt.” Ook voor Lotte eiste het hardlopen op een gegeven moment zijn tol. Ze raakte overtraind, waardoor haar groeischijven niet goed verder konden groeien. “ Ik heb vier jaar last gehad van die blessure en nu  is het eindelijk een beetje weg.” Haar trainer zei vooral dat ze zelf moest aangeven als het echt niet meer ging en dan ook moest stoppen. “ Door deze blessure kon ik natuurlijk minder lopen en dus ook minder hardlopen. Nu luister ik gewoon heel goed naar mijn eigen gevoel.”

Manon traint nog voor een speciaal doel, ze gaat namelijk tegen kanker rennen. Ze gaf zich op toen  ze een half jaar geleden hoorde dat haar oma kanker had gekregen.  “ Ik kan haar helaas niet meer helpen, maar anderen wel en daarom ga ik lopen, omdat ik vind dat er extra geld opgehaald moet worden voor onderzoek naar kanker”, zegt Manon. Omdat Manon zelf hardloopt kan ze haar passie combineren met de liefde voor haar oma.  “Het zou natuurlijk perfect zijn als er altijd een goed doel aan de wedstrijden verbonden zou zijn, maar het geld is ook hard nodig in de atletiekwereld zelf”, zegt Manon. Wat er door haar heen gaat als ze straks over de finish komt bij het lopen tegen kanker weet ze wel:” ik denk dat ik wel een traantje moet laten, omdat ik het voor mijn oma doe en mijn oma is mijn allerbeste vriendin. Dat ze dit heeft gekregen vind ik natuurlijk verschrikkelijk maar dat ik dit voor haar kan doen vind ik heel fijn.”

Manon steunen met het rennen tegen kanker? Dat kan hier:  https://acties.kwf.nl/fundraisers/manonstringa/manonrenttegenkanker-nl?fbclid=IwAR0n_sYdMyDdmqAX9gLiMKF1PtxVF3VYuTb8TiHQG0tYsA8R8vaP9fBKLbA